MANOLO Y LA MARATÓN DE BORRIOL
Hoy he enviado un correo a mi amigo Manolo para felicitarle por haber sido uno de los supervivientes de la Maratón de Borriol. Como nos pasa a menudo, tenía una espinita clavada porque el año pasado, quizá menos preparado y por el calor excesivo que hizo ese día, no pudo finalizar la prueba. Creo que con sus palabras que abajo transcribo, se resume perfectamente lo que son más de 7 horas de sufrimiento y placer: Gràcies per les felicitacions. La veritat es que 24 hores després encara em fa mal quasi tot de cintura cap a baix. Es tota una experiència i, encara que entrenant-la bé supose que es possible baixar de set hores, te puc garantir que ahir jo en acabar-la tenia prou i era feliç. La carrera, encara que ahir va fer algo de calor, va ser amb un temps bo (l'any passat va fer prou mes calor i no puc imaginar com pot ser baixar el Morico en totes aquelles pedres banyades) i a pesar de què no hi havia excusa en el temps, quan arribes al Raca, després de 33 ki...